Zoals ook kinder- en jeugdpsychiaters Carlijn Welten en Niek Hayen in hun artikel beschrijven, staan psychische problemen bij kinderen vaak niet op zichzelf. Wat zichtbaar wordt in een kind, zegt geregeld iets over patronen, spanningen en pijn die al langer in een gezin of familielijn aanwezig zijn. Dat sluit aan bij hoe ik hier zelf naar kijk. Ik vind het veel te beperkt om alleen het kind te behandelen, alsof het probleem uitsluitend in dat kind zelf zit.
Wie een kind echt wil begrijpen, moet ook het systeem begrijpen waarin het opgroeit. Gedrag ontstaat niet los van de context. Kinderen laten vaak zien wat binnen een gezin al veel langer onder de oppervlakte meespeelt. Ze reageren op spanning, op onveiligheid, op wat niet wordt uitgesproken, op wat generaties lang is doorgegeven. Juist daarom is systemisch werken zo belangrijk. Dan kijk je niet alleen naar klachten of symptomen, maar naar de betekenis van wat een kind laat zien, in relatie tot ouders, broers, zussen en soms ook grootouders.
Lees het artikel op
