Mattel brengt een Barbie met autisme uit. Inclusief bedoeld, zorgvuldig onderbouwd en gelegitimeerd door een belangenorganisatie. Ik ben er nog niet uit wat ik er van vind.
Autisme wordt opnieuw vertaald naar zichtbaar gedrag dat voor de buitenwereld herkenbaar moet zijn. Wegkijkende ogen. Friemelende handen. Loszittende kleding. Een koptelefoon. Dat zijn geen kenmerken van autisme. Dat zijn regulatiepogingen van een zenuwstelsel dat reageert op belasting. Door dit gedrag te fixeren in een pop, leren we kinderen niet wat autisme is, maar welk beeld daarbij hoort.
Wat ontbreekt is context. Stress verdwijnt uit beeld. Overprikkeling wordt gepresenteerd als een eigenschap van het individu. De omgeving blijft impliciet passend en onproblematisch. De aanpassing ligt bij de pop. De wereld hoeft niets te doen. Dit vind ik een niet geheel onschuldige weergave, maar eerder een herhaling van een hardnekkig beeld.
De fidget en de koptelefoon functioneren hier als vaste attributen, bijna als identiteit. Alsof reguleren iets is wat je bent, in plaats van iets wat je inzet omdat de situatie daarom vraagt. Regulatie fluctueert. Wat vandaag helpt, kan morgen overbodig of zelfs belastend zijn. En komt er dan ook een Ken met autisme?
Dan de term “authentiek”. Authentiek voor wie, onder welke omstandigheden, met welk spanningsniveau in het lijf? Autisme laat zich niet vangen in één beeld, hoe vriendelijk en zorgvuldig dat beeld ook is vormgegeven.
Ik zie dit als inclusie in vorm, niet in inhoud. Het ziet er begripvol uit, maar bevestigt het bekende verhaal waarin de persoon leert omgaan met een wereld die zichzelf niet bevraagt. Jij past je aan. Jij draagt hulpmiddelen. Je red je er maar mee.
Het tegenargument is voorspelbaar en begrijp ik ook: herkenning kan steun geven. Een kind kan zich minder alleen voelen. Dat effect bestaat. Maar herkenning zonder context leidt tot vereenvoudiging. De omgeving leert hoe autisme eruitziet, niet wat iemand nodig heeft wanneer spanning oploopt.
Investeren we in kinderen die zich leren handhaven in een overvragende wereld, of zijn we bereid die wereld anders te organiseren? Zolang dat laatste buiten beeld blijft, verandert er wezenlijk niets, ook niet met de meest inclusieve Barbie in de speelgoedwinkel.
——–
Barbie-fabrikant Mattel heeft een Barbie met een autismespectrumstoornis uitgebracht. De pop maakt deel uit van de inclusieve Barbie-lijn.
De Barbie heeft beweegbare ellebogen en polsen waarmee handgebaren kunnen worden nagebootst die mensen met autisme soms gebruiken, om bijvoorbeeld informatie te verwerken of enthousiasme te uiten. Ook kijkt de pop iets naar de zijkant, wat zou moeten weergeven hoe mensen met autisme vaker oogcontact mijden.
De pop draagt een loszittende jurk voor minder direct huidcontact. Ook komt de Barbie met enkele accessoires: een fidgetspinner, een ruisonderdrukkende koptelefoon en een tablet.
Mattel hoopt met de pop te kunnen bijdragen aan “een bredere kijk op inclusie in de speelgoedwinkel en daarbuiten”. Voor de ontwikkeling van de Barbie werkte het bedrijf samen met Autistic Self Advocacy Network, een Amerikaanse stichting die zich inzet voor de belangen van mensen met autisme.
De stichting is blij dat er nu een Barbie is die een “authentieke en vrolijke voorstelling is” van kinderen met autisme, schrijft ze in een persbericht.
De pop is de nieuwste toevoeging van Mattel aan zijn inclusieve Barbie-lijn. Eerder verschenen een blinde Barbie, een Barbie in een rolstoel en een Barbie met het syndroom van Down.
https://www.nu.nl/algemeen/6382298/barbie-fabrikant-brengt-pop-met-autisme-uit.html
