Vanochtend sprak ik op het NVA-congres Noord-Holland — over het vaak ongemakkelijke maar zo belangrijke thema: autisme en suïcidaliteit.
Bijzonder eervol om daar te mogen staan en de bezoekers mee te nemen in mijn verhaal. Voor mij is dit geen thema van lijstjes en adviezen, maar een thema dat vraagt om echte menselijkheid.
Ik vertelde over over jongeren die zich niet begrepen voelen. Over ouders die wanhopig zoeken en er zelf bijna aan onderdoor gaan. Over het recht op autonomie als een voorwaarde voor levensgeluk en over de noodzakelijkheid van verbinding. De noodzaak om aanwezig te blijven, juist als het moeilijk wordt.
De antwoorden heb ik ook niet — alleen de hoop dat nabijheid, ruimte en aandacht het leven een beetje dragelijker kunnen maken. Niet alleen voor de jongere, maar juist ook voor de ouders, de omgeving, de mensen eromheen die zich machteloos voelen.
Zoals een jongere ooit tegen mij zei:
“Het enige dat ik nodig had was warmte. De rest kwam daarna wel.”
Via QR-codes deelde ik informatie die hopelijk helpend is.
