Thuiszitters & Autisme

Geplaatst op door in de categorie Algemeen

Wat een treffende brief over thuiszitters heeft Miranda Wissink geschreven. Lees en deel..!

Beste mensen van de thuiszitterstop,

De thuiszitterstop, ik mis de visie van waaruit een thuiszitter ontstaat. En als we de oorzaak niet weten, hoe kunnen we dan de oplossing vinden?

Het vraagt om anders denken dan wat ik meemaak bij velen die in de stoelen op het toneel zaten. Wat is een thuiszitter, een grote groep thuiszitters zijn kinderen die uitgevallen zijn in het onderwijssysteem omdat zij geen passend onderwijs hebben gehad maar zich wel jarenlang volledig aanpasten in het schoolsysteem totdat deze kinderen niet meer kunnen. Dan zijn ze al ver over de grens heen van wat nog gezond is. Pas dan vallen deze kinderen uit en worden thuiszitter.

Het beeld wat ik zie op de thuiszitterstop is een andere, de kinderen die zonder broodtrommeltje naar school gaan, de kinderen die thuis mishandeld worden, de kinderen die in hun ontwikkeling bedreigd worden, de ouders die dat kind zomaar op die bank laten hangen. Dit beeld is een verkeerd beeld van kinderen die thuiszitter zijn. Dat is een topje van de ijsberg en een grote groep is:

Kinderen die geen passend onderwijs genoten hebben en daarom uitvallen in het onderwijssysteem.

Ik zou zo graag eens het woord geven aan deze kinderen en hun ouders en in de zaal professionals, samenwerkingsverbanden en scholen die bereid zijn te luisteren naar wat deze kinderen en hun ouders te vertellen hebben. Dan pas krijgen wij een reëel beeld van wat thuiszittende kinderen op zoek naar onderwijs zijn.

Een groot gedeelte van de groep thuiszitters bestaat uit kinderen die buiten het schoolsysteem vallen, een schoolsysteem wat niet aansluit bij hun mogelijkheden. Het is hoe het onderwijs wordt aangeboden. Daar zitten de leerpunten.

Wij moeten naast het kind/ouders gaan staan en zoeken naar mogelijkheden en niet het kind/ouders doorbreken en traumatiseren. Dit is een misvatting ook van hulpverlening die niet begrijpen wat angsten met mensen/kinderen doen. Een kind met angst voor school kun je niet de school in dwingen. Daarmee beschadig je het een kind intens vanbinnen. Dat zijn de kinderen die de deur niet meer uit durven omdat zij zich zo lang aangepast hebben aan het systeem en niet gezien zijn in hun leervermogens. Angst en paniek mag je nooit doorbreken dat zou iedere hulpverlener moeten weten maar die kennis blijkt er helaas niet te zijn. Ouders en kind worden onder druk gezet om weer de school in te moeten en dat schendt kinderrechten.

Bij kinderen met autisme, hoogbegaafdheid, selectief mutisme, ADHD etc. speelt de andere ontwikkeling. Het onderwijssysteem begrijpt deze kinderen en hoe zij leren vaak niet.

Een thuiszitter is wat anders dan een kind wat spijbelt of gewoon even geen zin heeft. Dat station is dan vaak al lang gepasseerd voor deze kinderen.

Hartelijke groet,

Miranda Wissink

Terug naar het overzicht